Özlem Keskin

KeNdİmİ Ve HaYaTı SeVİyORuM      ÖZLEM

                                               

                                                       SAYFAMI ZİYARET EDEN:.KİŞİSİNİZ
 

                                                                 

               

 

  

                                        

  

 ANTALYA                       İZMİR                             ANKARA                          İSTANBUL

 

Hayata pembe gözlüklerle bakmayı çoktan bıraktım.Şairler, kitaplar gerçek dostum oldu bir zamanlar değişik görünmek için kitap okuyorum dediğim yıllara inat sanki hayatı seviyorum ,insanları,denizi,güneşi,ne kadar çok şey varmış sevdiğim ve güne her başladığımda kendime kocaman bir günaydın demeyi ihmal etmeden ;HAYAT SENİ SEVİYORUM ,verdiklerin ve alabildiklerim için sunduğun güzellikler için kocaman GÜNAYDIN ... ÖzLM

  

 

                                      

 

 

                                               

                                                                 
  

                              

              

 

 

Bazen öyle bir ilişkiye tutulursunuz ki, ne sevebilir,ne
terkedebilirsiniz. Kör kütük bağlanmışsınızdır aslında... En güzel
yılarınızın, acı tatlı hatıralarınızın ortağıdır; iç çekişmelerinizin
                        müsebbibi, yazılarınızın ilhamı, sohbetlerinizin konusudur. Gözyaşlarınızda,                  

bilinçaltınızda, kahkahanızdadır. Korkunca saklandığınız bir sığınak, çoşunca
öptüğünüz bir bayrak... Sevdanız riyasız, çıkarsız, karşılıksızdır. Sınırsız
ve nihayetsiz;
Ölmek var, dönmek yok"tur.

 

 

Lakin gün gelir anlarsınız; içten içe bir şeylerin kanadığını..
Tutkulu sevdaların gizli hançerleri başlar parıdamaya...şurasından,
burasından eleştirmeye koyulursunuz:
"şöyle görünse, öyle demese, değişse biraz ya da eskisi gibi olsa..."
Başkalarını örnek göstermeye, "Bak onlar nasiı yaşıyor" demeye
başlarsınız. Hem birlikte yaşayıp, hem özgür olmanın yollarını ararsınız.
Aşkınızın gözü kör değildir artık, yanlışını görür düzeltmek istersiniz.
"Eskiden böyle miydi ya.." diye başlayan sohbetlerde
açılır eleştirinin kapısı; açıldıkça, bastırılmış itirazlar yükselir
bilinçaltından... Böyle süremeyeceğini bilirsiniz. Değişsin istersiniz.
O, sevgisizliğinize yorar bunu... ihanete sayar. Tutkulu ilişkilerde
ihanetin bedeli ölümdür. "Ya sev böyle ya da terket" diye

gürler...

 

  

Bir zamanlar bir gülücüğüyle alacakaranlığı ısıtan o rüya, bir kabusa
dönüşür birden... Kapatır gönlünün kapılarını, yasaklar kendini size...
Hoyrattır, bakmaz yüzünüze... Zehir akar dilinden, konuşturmaz,
suçlar, yargılar mahkum eder. Mühürler dudaklarınızı, yırtar atar
yazdıklarınızı, siler sizi defterden... "iyiliğin içindi hepsi, seni
sevdigim için..." dersiniz,dinletemezsiniz. Ayrılırsanız aşamayacağınızı
bilirsiniz, lakin böyle de sevemezsiniz. ihanetten kırılmıştır kaleminiz;
severek, terk edersiniz...

 

"Madem öyle..."nin çağı başlar ondan sonra...Madem ki siz böylesine
tutkunken, o hep başkalarını seçmistir, madem ki kıymetinizi bilmemistir, o
halde "günah sizden gitmistir". Lanet ederek bu karşılıksız aşka, çekip
gitmeleri denersiniz. Aşkın göçmenlik çağı başlar böylece... Daha özgür
olacağınız limanlara demirlerseniz bir süre... Ne var ki unutamaz, uzaktan
uzağa izlersiniz olup biteni... Etrafı bir sürü uğursuzla dolmus, kurda kuşa
yem olmustur. Deli kanlılar, eli kanlılar, uğruna ölenler, sırtına binenler  sarmıştır
çevresini... Gurur duyar onlarla, koynunda besler, gözünü oysunlar
diye... Uğruna kan dökenleri sever, yoluna gül dökenlerden fazla... "Bana
ne... kendi seçimi" diye omuz silkmeye çabalarsınız bir süre... Ama sonra...
ansızın kulağınıza çalınan bir şarkı ya da kapı aralığından süzülüp gelen
bir koku, hatırlatır onu yeniden... Yaban ellerde,
başka kollarda ondan bahseder ağlarsınız. Kokusunu özlersiniz; türküsünü
söylemeyi, şarkısını dinlemeyi, yemeğini yemeyi, elinden bir kadeh
rakı içmeyi... Karşı nehrin kenarından hasret şiirleri haykırırsınız, sular
kulağına fısıldasın diye...
Dönüp "Seni hala seviyorum" diye bağırmak geçer içinizden...Dönemezsiniz.
Göremedikçe bağlanır, uzaklastıkça yakınlaşırsınız.

 

Anlarsınız ki bir çaresiz aşktır bu, ne onunla olur, ne onsuz... Hem
kollarında ölmek, kucağına gömülmek arzusu, hem "Ne olacak
sonunda"kuskusu... Böyle sevemezsiniz, terk de edemezsiniz. Sürünür  gidersiniz....

 

                                                                                          CAN DÜNDAR

 

 

                                   

       

    

 

 

 

Hayatla röportaj yaptığımı gördüm rüyamda.

“Benimle röportaj mı yapmak istiyorsun?” diye sordu Hayat.

“Zamanın var mı?” diye sordum.

Gülümsedi.

“Benim zamanım Sonsuzluk” dedi Hayat. “Ne sorular var yüreğinde?”

“İnsanlarla ilgili en çok neye şaşıyorsun?” diye sordum.

Hayat yanıt verdi.

“Çocukluktan sıkılıp büyümek için acele ediyorlar, sonra yine çocuk olmanın özlemini duyuyorlar. Para kazanmak için sağlıklarını kaybediyorlar, sonra sağlıklarını kazanmak için paralarını kaybediyorlar. Gelecekle ilgili edişelenmaekten şimdiyi unutuyorlar. Sonra da ne şimdiyi ne geleceği yaşayabiliyorlar. Deneyim iyi bir öğretmendir diyorlar ama deneyimin faturasını ödemek istemiyorlar. Hayatlarını kazanmak için eğitim alıyorlar ama yaşam ustası olmayı bilmiyorlar. Bu nedenle de, hiç ölmeyecekmiş gibi yaşıyorlar, hiç yaşamamış gibi ölüyorlar.”

Hayat elimi tuttu. Bir süre sessiz kaldık.Derin bir nefes aldım. Ona, insanların neleri öğrenmelerini istediğini sordum.

Hayat yanıtladı.

“Hiç kimseyi seni sevmeye zorlayamayacağını, yapabileceğin tek şeyin seni sevmelerine izin vermelerini isterdim. Affetmenin affederek öğrenilebileceğini öğrenmelerini isterdim. Başkalarıyla kendilerini kıyaslamamayı öğrenmelerini isterdim. İki insanın aynı şeye bakıp farklı şeyleri görebileceğini öğrenmelerini isterdim.”

“Zengin insanın en çok şeye sahip olan değil, en az şeye ihtiyaç duyan insan olduğunu öğrenmelerini isterdim. Bir sevecen yüreği derinden yaralamanın bir anda olduğunu; ama iyileştirmenin çok uzun sürdüğünü öğrenmelerini isterdim. Seni seven insanların duygularınmı nasıl ifade edebileceklerini bilmedikleri için seni sevmediklerini sanmak yerine onların sevgisini hissetmeyi öğrenmelerini isterdim.”

Hayat derin bir nefes verdi. Hayatın nefesi kelimelere dönüştü.

“Söylediklerimi yüreğine kaydet” dedi. Söylediği cümleyi yüreğime kaydettim.

“Başkalarını affetmek yeterli değil, kendini de affetmeyi öğren”.

Yüreğim kuş gibi hafiflemişti.

“Son bir soru daha, Hayat” dedim. “Benden ne istiyorsun?”

Bütün odayı beyaz bir ışık kapladı ve Hayat yanıtladı.

“Senin kendin olmanı istiyorum, yoksa başkası olurdun. Sana bugün ihtiyacım olduğunu bil, yoksa bugün benimle olmazdın. Kendi eşsizliğini ve biricikliğini bil; çünkü ben kendimi tekrar etmeyecek kadar yaratıcı ve zenginim. ve gerçekten tek değerli olanım.

Değerimi bil.”

Gecenin en karanlık vakti,

Aydınlığa en yakın vaktidir.

 

       

Ertelenmiş sözler var dilimde
Buruşmuş bir kâğıdın içinde duygularım.
Gecikilmiş bir aşk yazılı köşeye atılan kâğıtta
Hiç bir şey için geç değil belki
Belki, şimdi tam zamanı.
Bir de yürek sözden anlasa...

Hergün bir sonrasına ertelenir itiraflar
Bir kaçış ki, bu insanı kendinden eder
Sorular döner beynimin içinde
Beynin içinde satır satır işlenir duygular
Bir gün sonraya ertelenir hergün.

Bir yaprağın yere düşüşü gibi olabilsem
Ağır ağır süzülsem herşeyin farkında olarak
Bir şelale gibi olsam
Coşkunca düşsem arzularımın yüreğine
Korkularımı erteleyebilsem bir anlığına
Hergün koskoca bir yaşam ertelenir oysa.

Sözcüklerin ucuna yüklüdür yaşam
Kendimin kendimle savaşı bu
Kendimle ertelenmiş sözcüklerimin savaşı
Korkularımızın esiri olmuşuz
Ertelenmiş bir yaşam var sırtımızda
Ertelemiş sevdalar yaşarız
Ertelenmiş dostluklar
Ertelenmiş kendini buluşlar.

En çokta yüreğimizdeki parıltıları erteleriz.
Oysa sevmek, daha kolay gözükür korkmaktan.
Sevsek hesapsızca,
Aşık olsak ertelemeden yüreğimizdekileri.
Sözcükler aksa billur bir su gibi
Ertelemesek yaşamımızı.

Belki olacak ertelemesiz yaşayışlar
Bir umut ışığı yanar yürekte
Umudu erteleriz bu sefer
Umudu erteleriz bir sonraki güne.
Ertelenmiş bir umudun sırtına yüklemişiz korkularımızı
Ertelenmiş sözcüklere saklamışız yüreğimizi
Ertelenmiş bir varoluş yaşarız.

  2008 İZMİR............. 

 

 

                                                                     

Seninleyken sensizliği yaşatma bana. Biraz senli ama daha çok benli günlere mecbur etme beni. Ya bir an bile gitmeyecekmiş gibi yanımda ol, yada bir daha hiç dönmeyecek gibi uzağımda dur sevgili.

Ya ağız dolusu gülüşüm ol,yada bir avuç gözyaşım.Benim yüreğimde ortalarda gezinmek yok.Tebessümlerime gözyaşı olup damlama.

Ya duyguların buz tutsun,yada güneş olup içimi ısıtsın.Benim yüreğimde ortalarda gezinmek yok.Kara kışıma güneş vurma,baharıma güz yaşatma sevgili.

 Ya siyah gibi karanlık ol, yada beyaz kadar aydınlık. Benim yüreğimde ortalarda gezinmek yok. Siyahıma beyaz çalma, beyazıma gölge düşürme sevgili. Gece olunca sensizliği yaşarken ay ışığı senmişsin gibi vurmasın yüzüme.

Sensiz uyandığım her sabahın ilk ışığı seni müjdelemesin eğer bana gelmeyeceksen…

Bu defa sözcükler mi çok az yoksa sen mi fazlasın bilmiyorum ama olmuyor işte.

HİÇKİMSE VAZGEÇİLMEZ DEĞİLDİR!  BENİM YÜREĞİMDE ORTALARDA GEZİNMEK YOK! 

 

                                                                                                                                                     29.03.2008              

 

                                  

 

           

              

 

         Aşk kimileri için beklemek, kimileri için kaçmaktır,

    ama hayat bekleyenide kaçanıda bir gün mutlaka buluşturur.

                                                                           

                   

 

 

 

   ''İNSAN BEYNİNİ YARATAN  UNUTMAK GİBİ ÖZELLİĞİDE BAHŞETTİĞİ İÇİN İNSAN  BU ÖZELLİĞİ KULLANABİLME                   YETENEĞİNE SAHİPTİR'''

                                                                                                                                                                                               
                                                                                                                                                                               25.03.2008   

                                                                  

O zaman hemen git radyoyu aç bir şarkı tut
Ya da bir kitap oku mutlaka iyi geliyor
Ya da balkona çık bağır bağırabildiğin kadar
Zehir dışarı akmadan yürek yıkanmıyor

Ama fazla da üzülme hayat bitiyor bir gün
Ayrılıktan kaçılmıyor
Hem çok zor hem de çok kısa bir macera ömür
Ömür imtihanla geçiyor

Ben bu yüzden hiç kimseden gidemem gitmem
Unutamam acı tatlı ne varsa hazinemdir
Acının insana kattığı değeri bilirim küsemem
Acıdan geçmeyen şarkılar biraz eksiktir

*İnsanlara beklediklerinden daha çok sey ver ve bunu zevk alarak yap.
*Dinledigin herseye inanma, sahip oldugun herseyi harcama ve istedigin kadar uyuma.
*"Seni seviyorum" dediginde, cidden söyle.
*Tutkuyla ve derinden sev. Sonradan yara alabilirsin belki,ama hayati komple yasamanin tek yolu budur.
*Anlasmazlik durumlarinda, dürüst ol.
*Kimseyi kirma, hakaret etme. Yavas konus, ama hizli düsün.

*Cevaplamak istemediğiniz bir soru sorulduğunda gülümseyin ve “Neden bilmek istiyorsun?” diye sorun

*En büyük askin ve en büyük basarıların daha büyük riskleri oldugunu hatırla.
*Anneni ara.
*Kaybettiğinde, ders al.
*Hata yaptığını farkettiğinde, onu hemen düzelt.
*Telefona cevap verirken gülümse. Seni arayan kisi bunun sesinden anlayacaktır.
*Konuşmaktan, sohbetten hoşlanan bir kadın/erkekle evlen.Yaşlandığınızda, konuşma yeteneğiniz herseyden daha önemli olacak.
*Biraz yalnız kal.
*Değişikliklere kucak aç, ama değerlerini yitirme.
*Suskunluğun, bazan, en iyi yanıt olduğunu unutma. Daha çok kitap oku, daha az televizyon seyret.
*İyi ve saygın bir hayat sür. İlerde, yaşlandığında ve geçmişi hatırladığında, birkez daha nasil zevk aldığını göreceksin.
*Geçmişte çok yaşama.
*Bildiklerini paylaş. Ölümsüzlüğü elde etmenin bir yoludur.
*Dua et. Duada, ölçülemeyecek bir güç saklıdır.
*Sana sevgi gösterisinde bulunan birini engelleme.
*Onu öperken gözlerini kapatmayan bir kadın/erkeğe güvenme.
*Yılda birkez hiç gitmediğin bir yere git.
*Unutma, istediklerini elde edememek, bazen büyük bir şanstır.
*Bütün kuralları öğren, sonra bazılarına uyma.

*Basarını, onu elde etmek için vazgeçmek zorunda kaldığın şeylere bağlantılı olarak değerlendir.

*Keşke sözcüğü yerine, bir dahaki sefere demeyi dene...
*Cesur ol, Değilsen bile öyle davran. Hiç kimse aradaki farkı anlayamaz..
*Büyük düşün, ama küçük zevklerin de tadına var...
*Bol bol gülümse, hem maliyeti sıfırdır, hem de bedeline paha biçilmez...
*Dinlemeyi öğren.. Bazı fırsatlar kapıyı hafif tıklatır..
*Asla birilerinin umudunu kırma, Belki de sahip oldukları tek şey odur.. Mükemmeli ara, kusursuzu değil....
*İnsanları; banka hesaplarının büyüklüğüyle değil, kalplerinin büyüklüğüyle ölç..
*Biri sana sarıldığında, önce onun kollarını gevşetmesini bekle..
*Köprüleri atma. Aynı nehri kaç kez daha geçmek zorunda kalacağına şaşıracaksın...
*Birisine seni seviyorum deme fırsatını asla kaçırma..
*Zamanı ve sözleri dikkatsizce kullanma, ikisi de geri alınamaz.
*Ayrıntı profesörü olma... Olabildiğinden fazla sevecen ol..
*Göğün her yerde mavi olduğunu anlamak için dünyayı dolaşman gerekmez.
*Bak, aynı zamanda da baktığını gören ol.
*Geldiğin zaman boşluk dolduran değil, gittiğin zaman yeri doldurulamayan ol.
*Her duyduğuna inanma, elindekinin hepsini harcama ve istediğin kadar uyuma.
*Seni seviyorum derken inanarak söyle. Özür dilerken karşındakinin gözlerinin içine bak.
*İlk görüşte aşka inan. Evlenmeden önce en az altı ay nişanlı kal.
*Asla başkalarının hayalleri ile dalga geçme.

*Derinden ve inançla sev.
*Kırılabilirsin belki ama başka türlü de hayatını tam anlamıyla yaşayamazsın.
*Anlaşmazlıklarda dürüstçe savaş.
*İnsanlar hakkında konuşulanlara inanıp, onlar hakkında karar verme, İnsanları yargılarsan, onları sevmeye zamanın kalmaz.

*İnsanlara beklediğinden fazlasını ver ve bu işi yaparken kibar ol.
*Yavaş konuş ama hızlı düşün.
*Şunu daima hatırla ki, büyük aşk veya büyük yatırım daima büyük risk taşır.
*Eğer kaybedersen aklını da kaybetme.
*Üç S'yi unutma: Sevgi - herkese, Saygı - kendine ve başkalarına, Sorumluluk - Tüm hareketlerin için.
*Eğer hata yaptığını farkedersen, hemen onu düzeltmeye bak, bile bile devam etme.
*Konuşmayı sevdiğin biriyle evlen. Yaşın ilerledikçe sohbet her şeyden fazla önem kazanacaktır.
*Şunu bil ki, bazen sessiz kalmak en iyi cevaptır.
*Sevdiklerinle tartışırken, o anı önemse, geçmişi kurcalama.
*Satır aralarını da oku, bilgilerini paylaş. Bilgi insanı kuşkudan, iyilik acı çekmekten, kararlılık korkudan kurtarır.
*Dua et. Büyük güç verir. Düşün. Daha da büyük güç verir.
*Öperken gözlerini kapamayan sevgiliye güvenme.
*Bazen istediğin bir şeyin olmaması senin için bir şanstır.
*En iyi ilişkin, birbirinize olan sevginiz, birbirinize ihtiyacınızdan fazla olduğu zaman olacaktır.
*Şunu bil ki; karakterin senin kaderindir.
*Sınırsızca sev, her gönülde çiçek olacağına, bir gönülde buket ol.
*Sevgi için kollarını kapalı tutma, sonra kendinden başka tutacak şey bulamazsın.
*İçinden ne geliyorsa yap. Doğal ol.
*Mutluluk, sorunsuz bir yaşam değil, onlarla başa çıkabilme yeteneği demektir.
*Gülmek için mutluluğu bekleme, sonra tebessüm bile edemezsin...

                                                                                                  ÖzLem
 

 Bazen insan hani 'içimi okudun' der ya Can Dündar'ın Her zamanki gibi içimi okuyan bir alıntısı....

Günümüz insanı aşka aşık, aşığa değil! Aşkların kısa dönem askerlik gibi kısa sürmesinin nedeni herhalde bu.
Zaplanan aşıklar dönemi bu dönem! Kanaldan kanala geçer gibi aşıktan aşığa geçiliyor.
Peki bu neden böyle oluyor?
Çünkü insan insana sevgisiz, insan insana tahammülsüz, insan insan için fedakarlık duygusunu yitirmiş, insan insana kendini adamaktan kaçıyor.
Oysa fedakarlık, adanmışlık varsa vardır aşk. Fedakarlığın, adanmışlığın yaşamadığı yerde yaşamaz aşk.
Ne yazık ki uğruna kendini adadığı ne bir ideali var günümüz insanının... Ne de uğruna kendini adadığı bir aşkı.
Nerde ideali, aşkı uğruna her şeyden vazgeçen dünün insanı... Nerde hiçbir şey için hiçbir şeyden vazgeçmeyen bugünün insanı.
Bugünün insanı aşkta da köşe dönmeci.
Emek harcamadan yaşamak istediği gibi, emek harcamadan aşk yaşamak istiyor.
Sevmeden sevilmek, vermeden almak istiyor.
Hiç değilse bir koyup üç almak istiyor.
Bir koyup üç alamadı mı ilişki bitiyor.
İlişkiler çıkar, menfaat üzerine kurulu.
Elektriklenmeler kısa devre. Bir günlük elektriklenmeler, bir gecelik sevişmeler aşk sanılıyor.

Sevgili bayanlar baylar, aşka ayıp oluyor!!!!!

Nette gezinirken bu yazı dikkatimi çekti  benim hep o söylediğim ''Ben insanları gözümle değil ruhumla sever değer veririm '' sözümü çok güzel ifade etmiş, evet  ''Göz fanidir Ruh bakidir''

                                  Aşk zinde der revân u der basar

                                                                   Her demi bâşed zi gonce tâzeter

Aşk her an ruhta da gözde de tazeliğini korur, hiç eskimez. Aşkın tazeliği gül bahçesindeki goncaların tazeliği gibidir. Beyitte deniyor ya: “der ravan u der basar” “Aşk ruhta da gözde de her an tazeliğini korur.” Bundan şu mânâ anlaşılmalı: Göz, ruhun penceresi gibidir. Ruh, göz penceresinden bakar ve bütün yaratılmışlarda yaratıcının güzelliğini ve kudretini seyreder. Sonra döner ‘Severim her güzeli senden eserdir.’ sözleriyle eserde müessiri, nakışta nakkaşı bulur, görür. Allah her an yeni bir yaratmada ve yeni bir hâlde tecelli etmededir. Sûre-i Rahman’daki “Külle yevmin hüve fı’ş-ş’en” âyeti bu gerçeği bildirmede. İşte bu her an yenilik, Hazret-i Mevlânâ’nın sözünü ettiği her an tazelik demektir. Aşkın gözde tazeliği yaratılmışlar hakkında, ruhta tazeliği ise Yaratıcı hakkındadır. Göz fânidir. Ruh bakîdir. Fânilerin aşkı da fânidir, bakîlerin aşkı da bakîdir.                                                               

                                                                                                                                                        ALINTIDIR

 .
               

 

 

   ÖLÜMDÜR TEK BAŞINA YAŞANAN,AŞK İKİ KİŞİLİKTİR. 

Melih Özmen'in sayfamdaki tüm şiirlerinin telif hakkı menajeri olarak  bendedir lütfen alıntı yapmayalım. ÖzLeM

 

 

               

                                                                                                     (Telif Hakkı kalplerde saklıdır)

[

Yorgunluklar çöküyor gözlerine ve sağanaklara gebe kalıyor . Biliyor musun en fazla samimi olduğun anlar kendine ağladığın zamanlardır.Bir düşün kendine ne kadar sağanak verdin. Hayatın neresi doğru ki dediğin gün, aslında son doğrusunu da bıraktığın gündür. Neler aradığını biliyor musun? Ya da hayattan neler istediğini?

Karşılaşacağın bilinmezliklere doğru yol alırken geçmişle hesaplaşmalarını. Sevgide yine ayrılık olur dediğin  aslında kendine güvensizliğindir. Duygu arıyorsun, ilgi ve şefkat,  yaşın büyüyor gecikmiş olduğunu görüyorsun.

Mana veremiyorsun tutarsızlıklara, ardından koca bir boşluk oluyor ve dünya  büyüdükçe büyüyor göz ucunda. Aşk bir basamaktır çıkmak zorunda kalmazsan. Eğer ki çıkmak zorunda kalırsan  muhtemelen şunlarla karşılaşıyorsun.

Bir merdiven  atlıyorsun;  burası korkularının olduğu basamak. Neler verdin neler aldın aşktan sorusu soruluyor bu merdivende. Sen düşünüyorsun verdiklerini topluyorsun bir çizelgede sonra o bana ne verdi çizelgesine geliyor. Eğer bu çizelge eşit olsaydı mutlaka bu basamağa gelmezdim diyorsun. Haklısın  ya sen verdin karşındaki az verdi,  ya da karşında ki insan çok verdi, sen bunu anlamadın. Bir merdiven daha çıkıyorsun burası devam eder misin sorusunun sorulduğu yer.

Eğer karşındaki insan duymak istediğin hatalarını söylüyorsa devam etmek iyi olacaktır çünkü hatalarını çabuk gören aşkına sahip çıkandır. Eğer sen onun duymak istediklerini söylersen ve hatalarını görebildiysen sorun yok. Göremediysen  bekleme köşesinde bekle çünkü ani kararlar  kavuşmaları etkiler işte bu merdiven sabır merdiveni.

Burası süreçtir eğer bu sürenin sonunda az veren az verdiğini yada hiç vermemiş olduğunu gördüyse bir sonraki basamakta onu göreceksin eğer sen az vermiş olduğunu göremediysen bir sonraki merdiven mahşer merdivenidir. 

Bu  merdivendeki reyonlarda; bunalım iksiri, bırakmamak iksiri, ömür boyu acı iksiri, tutarsızlık iksiri, bir gün karşılaşmak iksiri gibi çeşitler mevcuttur ama şimdiden söyleyeyim bir alt merdivene iniş iksiri mevcut değildir.

Bir şekilde her şeyi başarıp insen de, ikincisi mutlaka duygusuz kısaca aşksız devam edecektir. İşte o zaman kendini sorgulamak, bir hata olacaktır elbet, çünkü denenmiş denenmiyor. Bunun sonunda boşa geçen yıllar ve bir gün geliyor ki yolun sonundasın.

   Ya ben gecikiyorum zamana,

 ya da geç kaldıklarım erken çıkıyor karşıma...

Geç kalmama izin verme kendime,geç kaldıklarımınsa önünde bırakma ......

 ÖzLeM

         Alıntı; Üstün Dökmen / Ladesçi

 .......Uzay eğridir; ışık eğriler boyunca yayılır; Riemann ile Einstein gösterdiler bunu.Yani uzayda doğru yoktur; kapalı, bükümlü ve eğridir evren.Bunu fark ettiğimizde bazı insanların niçin dürüst olmadıklarını daha rahat kavrayabilirsiniz.''Eğri bir evrende nasıl doğru olsun insanlar'' diyebilirsiniz yada demeyebilirsiniz. Ötekiler öyle ama siz eğri çizmek zorunda değilsiniz. Kimse kalemle doğmaz, çizgileri eğri yada doğru çizmek size kalmıştır.Belkide en büyük erdem, eğri bir evrende, doğru çizgi çizebilmektir bu dünyada............

 Bir; Birisini sevdiğinizi unutmak istemiyorsanız, onunla etkileşiminizden bir kar elde etmeyi unutmalısınız,

 İki; Sevdiklerimizi sevdiğimizi aklımızda tutmak, bazen ladesli olduğumuzu aklımızda tutmaktan daha zordur. Ve 

 Üç; Sevdiklerimizi kandırmak, onlara karşı dürüst olmaktan her zaman daha kolaydır.Ne yazık ki...

 Belki de şöyle bir slogan olmalı:'' Sevince ladessiz sevmeli'' diye........

Bazen
 hayatımıza  giren öyle insanlar olur ki;

onların belli amaca hizmet etmek, kim olduğumuzu ya da olmak istediğimizi bulmamıza yardım etmek için bizimle olduklarını yüreğimizin derinliklerinde hissederiz...Bu insanların kim olacağını asla önceden kestiremezsiniz; belki oda arkadaşınız, komşunuz, uzun zamandır görmediğiniz bir arkadaşınız, sevgiliniz
ya da belki de sadece göz göze geldiğiniz bir yabancı... Her kim olursa olsun, o kader anında hayatınızın bir biçimde etkileneceğini bilirsiniz.... Bazen de hayatınızda öyle olaylar yaşarsınız ki; o anda bu olaylar size korkunç, acı dolu, haksız gibi görünür.... Ancak fırtına dindikten sonra; bütün bu
olayların üstesinden gelmemiş olsaydınız, asla potansiyelinizin, gücünüzün, azminizin ve yürekliliğinizin farkına varamayacağınızı
anlarsınız....Her olayın bir gerçekleşme nedeni vardır.... Hiçbir şey tesadüfen, kötü ya da iyi şans nedeniyle gerçekleşmez...... Yaşamınızı, başarılarınızı ve düşüşlerinizi
etkileyen insanlar, kimliğinizi yaratan insanlardır.... Kötü deneyimler bile birilerinden öğrenilebilir....Bu dersler en zor, ancak büyük bir ihtimalle en önemli olanlardır..... Başınızı dik tutun, çünkü bunun için her türlü hakkınız var.... Kendinize değerli bir insan olduğunuzu tekrarlayın ve kendinize inanın....
Eğer kendinize inanmazsanız, hiç kimse size inanmaz... Hayatınızı nasıl istiyorsanız öyle
şekillendirebilirsiniz....Kendi özgün yaşamınızı yaratın....

UNUTMAYIN; OYUN BİTTİĞİNDE ŞAH VE PİYON AYNI KUTUYA KONUR......!!!! 

. "Sevmek bir yerdeki sabah galiba
Beni bir türlü oraya götürmediler"

Sevgiyi başkalarından bekleyen bir insanın duygularını anlatıyordu bu dizeler..

Her sevginin başlangıcı, insan yaşamında güneşin doğduğu andır elbette.
Oysa, çaba harcamadan, birilerinin kendisini sevmesini bekleyenler
başarılı olamazlar hiçbir zaman... Ne sazı konuştururlar,
ne neyi üflerler, ne de şiire varır dilleri...

İnsanin bir ömür boyu peşinden koştuğu sevmek nedir peki?
Yüreğin bir başkası için çarpması mı?
Suyun yüzünde, yapraklarını ağır ağır açan bir nilüfer mi yoksa?
Göç mevsimi, yaralı eşini kanatlarıyla örterek
ölümü bekleyen yaban kazlarının vefası mı?
Ya da kayayı delen tomurcuğun direnci mi sevmek?
Kan ve gözyaşından oluşmuş bir dünyanın ortasında bile,
insanı insanla kucaklaştıran duygu mu?

Ya sevilmek?
Bir başkasının bakışlarından biricik olduğunu anlamak mı sevilmek?
Yürürken başı biraz daha dik, dudak kıvrımlarını uçarı,
adımları hafif kılan, sevilmek mi yoksa?
Sesin, sıcacık bir hoşgörüye bürünmesi, bütün canlılara yönelik
sevecenlik, artan coşku, sevilmekten mi hep?

Ya nedir sevmemek?
Küçük hesaplarla ölçüp biçmek midir karşıdakini?
Hoyrat bir rüzgârın, özenle dizilmiş saksıları devirmesi mi?
Dalganın saldırması mı, adı özlem olan bir kayığa?
Koparıp bir çiçeği yakaya takmak mı yoksa?
Kekliği kafese kapatmak mı, siyah örtüler altında ürkek doğasız bırakıp,
avlarda tuzak olarak kullanmak mı sevmemek?
Canlıyı soyuna nankör kılmak, sonra insanlık dersi vermek mi yoksa?
Bir yudum su uzatmaktan üşenmek mi sevmemek?
Gülümsemekten kaçınmak, okşamanın ince kıyılarına inmemek mi asla?

Sevilmemek nasıl bir duygu peki?
Yavru kedileri boğmak mı oyun diye?
Kalın topuklu çizmelerle ezmek mi başakları ya da çocukları?
Nedir hiç sevilmemek?
Bir çölün ortasında durmadan susamak mı?
Kapıları dinlemek mi binbir korkuyla? Para biriktirmek mi aç karnına?
Ökseler, pusatlar yapmak dalları ok gibi sivriltmek mi?
Yaz günleri ateşler yakmak mı kocaman bir şehrin ortasında?
Ölümü izlemek mi keyifle? Nedir sevilmemek?
Ne kadar yabancılaştırır insanı insana?

Havada uçuşan bir sözcük müdür sevgi?
Sezilir mi, tutulur mu, görülür mü? Nasıl bilinir varlığı?
Yalnızca yokluğunda mı anlaşılır tadı?

Önce kendini tanımakla başlar sevgi. Kendini onarmakla başlar...
İnsanın, insan olma bilincini, aklıyla, yüreğiyle duymasıyla başlar...
Doğanın ve yaşamın bir parçası olduğunu anlamasıyla...
Yaşam benim için var. Su benim temizliğim.
Ben suyu en uzak dallara taşımalıyım...
Sonra insan var... Doğanın en güzel ürünü...
Üç bin yılda ayağa kalkmayı öğrenen ve beni bugüne hazırlayan insan...
İlmek ilmek örülen kültürümün ilk halkası...
Bir insana duyulan sevgiyle başlayan yaşam...

Peki nedir sevgi?
Birlikte bir gülüşü uzatmak, acıyı paylaşıp azaltmak belki de.
Aynı duaya el kaldırmak. Dokunmak biraz.
Kanın, damarlardan akışını hızlandırarak duymak insanın sıcaklığını...
Aynı anda görebilmek bir şimsek çakımını...
Ocağı birlikte üflemek ısınmak için...
İnsan olmanın o eksikliğini güzelliğini sezebilmek karşılıklı.
Tamamlayabilmek birbirini...

Bir türlü önleyemediğimiz o ses: "benim onurlanacağım kadar önemli
ama benden bir adım geri..." diyorsa eğer, o sesi susturabilmek...

Koltuklara, halılara, kristallere, markalara gösterdiğin özenin
çok fazlasını gösterebilmek bir insana... Duygularını, düşüncelerini
anlamaya çalışmak. Özlemlerini aramak birlikte...

Benim ol ama benden bağımsız bireyliğini de koru.
Olduğun gibi kal ama çoğalsın, zenginleşsin içinin erdemi...
Seni ilk sevdiğim gün gibi sürdür kişiliğini ama durmadan gelişelim birlikte...
Birlikteliktir sevgi... Kimsenin kimseyi kullanmadığı...
Kimsenin kimseye hükmetmediği...
Kimsenin kimseyi mülkiyetine geçirmediği...

Önce beni bekle duraklarda, sonra bekleyeni olmayan bütün yolcuları...
Önce benim için bir şarkı söyle, sonra bütün sağırlar duysun sesini...

Beni sev!
Öyle sev ki, bütün insanlığı kucaklasın sevgin...

                                                                                                  ÖzLeM

                                                  

                                       

Gürültü ve patırtının ortasında sükunetle dolaş; sesizliğin içinde huzur bulduğunu unutma.Başka türlü davranmak açıkca gerekmedikçe herkesle dost olamaya çalış. Sana bir kötülük  yapıldığında verebileceğin en iyi karşılık unutmak olsun. Bağışla ve unut.

Ama kimseye teslim olma. İçten ol; telaşsız , kısa ve açık seçik konuş. Başkalarına da kulak ver ,Aptal ve cahil olduklarında bile dinle onları; çünkü dünyada herkesin bir öyküsü vardır.Yalnız planlarını değil, başarılarınında tadını çıkarmaya çalış.İşinle ne kadar küçük olursa olsun ilgilen; hayattaki dayanağın odur. Seveceğin bir iş seçersen yaşamında bir an  bile  çalışmış, ve yorulmuş olmazsın.İşini öyle seveceksinki, başarıların bedenini ve yüreğini güçlendirirken verdiklerinle de yepyeni hayaller başlatmış olacaksın.

Olduğun gibi görün göründüğün gibi ol. Sevmediğin zaman sever gibi yapma. Çevrene önerilerde bulun  ama hükmetme. İnsanları yargılarsan onları sevmeye zamanın kalmaz. İnsanlığın yüzyıllardır  öğrendikleri,sonsuz uzunlukta bir kumsaldaki tek kum taneciğinden daha fazla değildir.Aşka burun kıvırma sakın.O çöl ortasında yeni yeşil bir bahçedir. O bahçeye layık kimseyi bulmaktır önemli olan. Kaybetmeyi ahlaksız kazanca tercih et. İlkinin acısı biran, ötekinin acısı vicdan azabı bir ömür boyu sürer.

Bazı idealler o kadar değerlidir ki, o yolda mağlup olman bile zafer sayılır.Bu dünyada bırakacağın en büyük miras dürüstlüktür. Yılların geçmesine öfkelenme; gençliğe yakışan şeyleri  gülümseyerek teslim et geçmişe.Yapamayacağın şeylerin, yapabileceklerini engellemesine izin verme. Rüzgarın yönünü değiştiremediğin zaman, yelkenlerini rüzgara göre ayarla. Çünkü dünya karşılaştığın fırtınalarla değil, gemiyi limana getirip getiremediğinle ilgilenir.

Ara sıra isyana yönelecek olsanda hatırla ki, evreni yargılamak imkansızdır. Onun için kavgalarını sürdürürken bile kendinle barışık ol. Hatırlar mısın? Doğduğun zamanları. Sen ağlarken herkes sevinçle gülüşüyordu.

Öyle bir ömür geçirki, herkes ağlasın öldüğünde, sen mutlululukla gülümse. Sabırlı, sevecen, erdemli ol. Sen kendinin tüm servetisin. Görmeye çalışki, bütün pisliğine ve kalleşliğine rağmen yaşamak güzeldir bu dünyada....

   Gerçekten çok anlamlı öğütler veren bir yazıt  arada okurum ben.Aklıma ben Ünv.de iken babamın bana yazmış olduğu bir mektubun sonu geldi.Önceden tabi internet bu kadar yaygın değildi mektuplar vardı internet geldi mertlik bozuldu diyelim:) mektup biriktirmek gibi bir hobim vardı , saklamıştım bu mektubuda, babam mektubunun sonunda şöyle yazmıştı hiç unutamam bu sözü, hani birazda ailenden uzak olunca o yıllarda,ilk  okuduğum an çok duygulanmıştım:

                                   Babacım; Bende Seni Seviyorum...

 

 

 

 

 

     

 

sağa sola bakmadan yürüdüğüm yollar tanıktır,
aşk sorgusunda, şahanem, yalnız kelepçeler sanıktır..
ne yazsam olmuyor…
bilir, hatırlayanlar…
hem yapılmış hem yapma çiçek satanlar bahçıvanlar değil, tüccarlardır!

sen öyle göz…
sen öyle toprak ve güneş ortaklığı
sen teninde cennet kayganlığı iken
sana şiir yazmak ahmaklıktır..

bir tek söz kalır, dişlerimin arasında
ben sana “gülüm” derim, gülün ömrü uzamaya başlar..

verdiğim bütün sözler sende kalsın isterim..
ben sana “gülüm” derim…
gül, sana benzediği için ölümsüz
yazdığım bütün şiirler sana başlayan bir kitap için önsöz.

sana bakmak bir beyaz kağıda bakmaktır
her şey olmaya hazır!
sana bakmak, suya bakmaktır,
gördüğün suretten utanmak!
sana bakmak,

bütün rastlantıları reddedip bir mucizeyi anlamaktır
sana bakmak, allah’ a inanmaktır!

 

 Kelebek ve Papatyanın Öyküsü;                             

 

 

Günlerden bir gün, evrenin bir noktasında, küçük bir tırtıl gözlerini hayata açmış. Doğal içgüdüleri ile hemen beslenmeye başlamış.
Ne bulursa yemiş. Bir süre sonra, yeterince büyüdüğünde, kendine güvenli bir yer bulup, bir koza örmeye başlamış.
Bu kozanın içinde geçirdiği uzunca bir sürenin sonunda da, rengarenk kanatlı bir kelebek olup çıkmış.
Minik kelebek, uçabiliyor olmanın da verdiği mutlulukla uçmaya başlamış. Dağlar tepeler aşmış, ormanın her yerini dolaşmış.
Derken bir vadiye gelmiş. Rengarenk çiçeklerin bulunduğu bir vadiye. Etrafına şaşkın şaşkın bakarken, vadinin öbür ucunda bir papatya görmüş. Bir anda afallamış.
Ne düşüneceğini, ne yapacağını bilememiş. İçinden "Ne muhteşem bir çiçek" diye geçirmiş.
Ve vakit kaybetmeden yüzlerce renkli, hoş kokulu çiçeğin üzerinden geçip doğruca onun yanında almış soluğu.
"Merhaba" demiş papatyaya, "sizi uzaktan gördüm ve yanınıza gelmek istedim."papatya şöyle bir bakmış konuğuna ve "Merhaba" demiş, "bende yalnızlıktan sıkılmıştım zaten.". Ve konuşmaya başlamışlar.
Kelebek ona hayat hikayesini, nerede dünyaya geldiğini, geçtiği ormanı, tepeleri anlatmış. Papatyada ona kendinden bahsetmiş.
Birbirlerinden gerçekten hoşlanmışlar. Kelebek bütün zamanını papatyayla geçirmiş. Gece olunca beraber yıldızları ve ateş böceklerinin danslarını seyretmişler.
Gündüz olunca kelebek, kanatlarıyla papatyayı güneşin yakıcı ışınlarından korumuş.
Minik kelebek papatyayı çok sevmiş. O kadar çok sevmiş ki, bir türlü onun yanından ayrılamamış.
Papatyanın da onu sevip sevmediğini merak ediyormuş. Ama cesaret edipte bunu papatyaya söyleyememiş bir türlü.
Onu kırmaktan, incitmekten, bu yüzden kaybetmekten korkmuş. Papatyada kelebeği çok sevmiş ama o da bir türlü söyleyememiş sevgisini.
Duygularının karşılığının olmayacağından, bu yüzden kelebeği kaybedeceğinden korkmuş.
Böylece iki sevgili yan yana, ama sevgilerini paylaşmadan sürekli sohbet etmişler. Böylece saatler saatleri kovalamış.
Günler geçip de, kelebek artık zamanı kalmadığını, gücünün tükendiğini anlayınca,
papatyaya dönmüş ve "Üzgünüm, ama senden ayrılmam gerekecek" demiş.
Papatya buna bir anlam vermemiş. "Neden" demiş. "Yoksa benim yanımda mutsuz musun?". "Hayır" demiş kelebek..
Bilakis, sen benim hayatıma anlam kattın. Fakat biz kelebeklerin ömrü sadece üç gündür. Ve ben de ömrümü tamamladım. Artık kelebeklerin hiç ölmediği bir yere gitmeliyim."
Papatya bu duruma çok üzülmüş. Ama yapacak bir şey yokmuş zaten. Kelebek artık hiç gücünün kalmadığını, daha fazla tutunamayacağını fark
ettiğinde, son bir gayretle papatyaya "Sevi seviyorum" diyebilmiş ancak.
Papatya donakalmış. Sadece "Bende..." diyebilmiş kelebeğin arkasından. Ardından da gözyaşlarına boğulmuş.
İçinden "Keşke onunda beni sevdiğini bilseydim. Keşke onu sevdiğimi
söyleyebilseydim." diye geçirmiş.
Papatya, sevdiğinin onu sevdiğini bilmeden geçirdiği günlerin acısına dayanamamış.
Bir süre sonra yaprakları önce solmuş, sonra da dökülmeye başlamış. Her düşen yaprakta papatya, içinden "seviyormuş" diye geçirmiş.
İşte o günden beri, bunu bilen aşıklar, sevgililerine soramadıklarını hep papatyalara sormuş; seviyor mu? Sevmiyor mu diye..

 

 

"SENİ SEVİYORUM"

                  DEMEK İÇİN GEÇ KALMA !                  

                                                                                                      Aykut'a Sonsuz Teşekkürler....

 

  

 BİR SEVGİ EYLEMİYLE HARCANMAMIŞ BİR GÜN KAYBEDİLMİŞ BİR GÜNDÜR ,

Sevmek için o kadar fırsatımız olmasına karşın dünyada o kadar az sevgi vardır ki. İnsanlar yalnız ağlamakta, yalnız ölmekteler. Çocuklara kötü muamele edilmekte, yaşlılar son günlerini sevecenlik ve sevgiden uzak geçirmektedirler. Sevgi gösterisine bu kadar çok ihtiyaç olan bir dünyada,yaşamımızdaki insanlara sadece sıcak bir kucaklama yada uzatılan bir elden daha karmaşık olmayan bir hareketle yardım edecek büyük bir gücümüz olduğunu,anlamak çok önemlidir. Avila'li Teresa şöyle yalvarmaktadır: "Pek çok sevgi eylemine alıştırın kendinizi, çünkü bunlar ruhu tutuşturur ve eritir."

Dünyayı daha iyi, daha sevgi dolu bir yer yapmak için neler yaptığımızı düşünmek için en uygun zaman günün sonudur. Geceler boyunca aklımıza hiç bir şey gelmiyorsa dünyayı daha iyiye doğru nasıl değiştirebileceğimizi düşünmek için de uygun bir zamandır bu. Öyle çok büyük boyutlu şeyler yapmamıza gerek yoktur; var olan basit şeyler üzerinde bir şeyler yapmak da yeterlidir: Etmediğimiz bir telefon,yazmayı ertelediğimiz o not, takdir etmediğimiz o iyilik. İş sevgiyi vermeye gelince fırsatlar sonsuzdur ve bunu hepimiz yapabiliriz.

SEVGİ ANLAYIŞLA YAŞAR

Anlayış karşıdakinin görüşünü anlamaktır. Başkalarına kendine davranılmasını istediğin gibi davran kuralı,anlayışın bir örneğidir. Bu, kişisel ilişkilerimizi güçlendirmeye yarayan çok kuvvetli bir insan huyudur.Anlayış, başkalarının görüşünü kabul etmemiz gerektiği demek değildir. Sadece onu anlamaya çalışmaya hazır olduğumuz demektir. Herkesin, bizimkilere uymayan,kendileri için geçerli olan kendi deneyimleri olduğunu kabul etmedikçe, bunu yapamayız. Herkesin dünyayı
bizim gibi görmesini bekleyemeyiz. Gerçek anlayış,ancak kendi dışımıza çıkabildiğimiz ve nesnelerin öteki insanlara nasıl göründüğünü anlamaya çalıştığımız zaman gelecektir.

Pek çok kere ilk görüşte kolaylıkla umursanmayacak ve unutulacak insanlara rastlamışımdır. Ancak, onlar hakkında daha çok bilgi edinmek için zaman ayırdığımda hemen hemen her zaman onların davranışlarını kabul edebilir bulmuşumdur. Bu da bana olumsuz önyargılarımın çoğu zaman ne kadar yanlış olabileceğini öğretmiştir.Anlayış bir huy haline dönünce, artık o anın
tutkusunun esiri değilizdir ve sevme yeteneğimiz sınırsıza ulaşacaktır.

GÜÇLÜKLERİ SEVGİYLE YENMEK

Karşılaştığımız güçlükler eylem gerektirir. Sevgi eylemi çözüm getirir. Sevgimizin gücü, sorunlarla ve düş kırıklıklarıyla nasıl başa çıktığımızda kendini gösterir. Yaşamımızda her şey güzelce akıp giderken hoş ve olumlu olmak kolaydır. Ama yaşamın akışı değişip de geçici olarak bizi güçsüz bırakırsa, o zaman gerçek gücümüz ortaya çıkar.

Sevgi bize "Neden ben?" diyerek zaman kaybetmemeyi,onun yerine, "Şimdi ne yapmalı?" demeyi öğretir.Birinci soru gereksiz ve anlamsız bir çatışmaya götürür, ama ikincisi kendine acımanın ve anlamsız suçlamanın yükünü taşımayan bir eylemi akla getirir.Eğer sevgi varsa, güçlükler bozulan ilişkilerin nedeni değildir. Aslında bu durum bizim değişip ayakta kalmamızı sağlar.

Yaşam çok yakından sevgilim olur,
Acının kıyılarına tutunup,
Büyütürüm sevgileri ,
Kızımın adı Sevgi
Oğlumun adı Barış
Ölüm ancak bir kez yakalar beni !!!!!
İnadına uyanırım her sabah !!!!
İnadına kurarım ben saati  !!!!

                                                  Erkan Petekkaya  diyorum..... İnat ve emek kazandı